رادیوهای ما

نمی دانم چرا همه چیز غمگنانه به نظر می رسد! مثلا گل فروشِ سر چهار راه جهان کودک، یا عابرانی که خیلی عادی از خیابان عبور می کنند، ماشین هایی که بدنه هاشان مثل دلفین های خیس برقِ آفتاب گرفته است، آفتابی که توی شیشه عینکم انعکاسِ رنگ نارنجی دارد و من دارم توی آیینه بغل تاکسی آن را می بینم، موتور سواری که کلاه ایمنی اش را سر همسرش گذارده است، پدری که دارد با بچه هایش عرض خیابان را طی می کند، پیرمردی که می رود، آن دخترِ روپوش سفید که دارد می آید، ...، همه همه این چیز های خیلی معمولی غمگنانه به نظر می رسد.
به گمانم موزیکی که دارد از پخش می شود زیادی نوستالوژیک است.آه از این همه مراسم سوگواری بی دلیل خسته شدیم.
آقای راننده لطفا رادیو را خاموش کنید.

شنبه 18 تیر 84